Support the Repatriation of the Parthenon Marbles – Για τα Μάρμαρα του Παρθενώνα

Support the Repatriation of the Parthenon Marbles – Για τα Μάρμαρα του Παρθενώνα

Υou can contribute to the efforts for the repatriation of the Parthenon Marbles in Greece. Please, copy the following text-letter and send it, through email, to the administration of the British Museum, to the British and Greek Ministries of Culture as well as to the E.U. Commissioner for Culture:

- British Museum: communications@britishmuseum.org
- EU Commission for Culture: eac-culture@ec.europa.eu
- Ministry of Culture, United Kingdom: enquiries@culture.gov.uk
- Ministry of Culture, Greece: dpse@hch.culture.gr

Dear Sir/Madam,

“You must understand what the Parthenon Marbles mean to us. They are our pride. They are our sacrifices. They are our noblest symbol of excellence. They are a tribute to the democratic philosophy. They are our aspirations and our name . They are the essence of Greekness”. Melina Mercouri, speech in Oxford Union, 1986.

The ancient sculptures of Parthenon, which today are exposed in London’s British Museum, consist an important part of the Athens Parthenon; a major and symbolic landmark of the Western civilization. Moreover, some of the sculptures themselves are essential not only for the external appearance, but also for the static suffiency of the ancient building, according to recent restoration works on the Acropolis.

Since the decade of 1980s, when the then Greek Minister of Culture Melina Mercouri had demonstrated the demand for the repatriation of the marbles, the various administrations of the British Museum continue to deny any proposal for dialogue on this matter. Nevertheless, there are specific arguments which enpower the support for the restoration of the Parthenon Marbles back in Greece:

first, because in Greece the sculptures will be exposed near the Parthenon facing the Acropolis and therefore giving to the visitor the opportunity to have a more concrete idea of the whole ancient monument,

second, because the Parthenon Marbles consist an integral part of the monument-landmark of the Greek classical civilization. The repatriation of the marbles would support the idea of Parthenon’s complete design and its architecture will be restored,

third, because the New Acropolis Museum is now complete – and therefore the Parthenon Marbles could be exposed and presented there, with equal and even bigger safety than in the British Museum.

During the ages of Lord Elgin, Britain was a world imperial power and Greece just a part of the then Ottoman Empire. Today, 200 years later, the two countries are two developed democratic European Union members, having co-operation in most fields. There has been a big change since then. In the name of Justice and Morality, in the name of appreciation for the world cultural heritage, we call the British government and the administration of the British Museum to work towards the restoration of the Parthenon Marbles. Such an action would, indeed, honour the name and history of the United Kingdom

Sincerely,

Stefanos N. Papanotas – http://papanotas.wordpress.com

Everyone who supports the effort for the repatriation of the Parthenon Marbles could post the above text in his/her own blog.

Thank you, for your support.

Ο Ομπάμα αξιοποιεί την τεχνολογία για μια «ανοιχτή» διακυβέρνηση

Ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ ζητά από τις κυβερνητικές υπηρεσίες να είναι όσο το δυνατό ελαστικότερες στη δημοσιοποίηση κρατικών πληροφοριών και αναβαθμίζει το δικτυακό τόπο του Λευκού Οίκου έτσι όλα τα περιεχόμενά του να είναι προσβάσιμα μέσω των μηχανών αναζήτησης.

To Google και οι άλλες μηχανές αναζήτησης θα μπορούν στο εξής να «σαρώνουν» ολόκληρο το Whitehouse.gov και να προσθέτουν στους καταλόγους τους σχεδόν το σύνολο των περιεχομένων. Είναι μια σημαντική αλλαγή σε σχέση με τις πρακτικές του Τζορτζ Μπους, ο οποίος είχε καταστήσει μεγάλο μέρος των πληροφοριών απρόσιτο στις μηχανές, και άρα στους πολίτες.

Το νέο πρόσωπο του Λευκού Οίκου στο Διαδίκτυο συνδυάζεται με αντίστοιχες αλλαγές σε άλλες κυβερνητικές υπηρεσίες, στο πλαίσιο της προσπάθειας για μια «άνευ προηγουμένου διαφάνεια στην κυβέρνηση», όπως γράφει ο Ομπάμα σε υπόμνημά του.

«Σε περίπτωση αμφιβολίας» για το κατά πόσο πρέπει να δημοσιοποιηθούν πληροφορίες της κυβέρνησης, «η διαφάνεια πρέπει να υπερισχύει» τονίζει στο μήνυμά του.

Ζητά ακόμα από τις κυβερνητικές υπηρεσίες να αξιοποιήσουν την τεχνολογία για την καλύτερη ενημέρωση των πολιτών και την ανοιχτή αιτιολόγηση των δραστηριοτήτων τους.

Robots.txt

Ο ανανεωμένος δικτυακός τόπος του προέδρου θα επιτρέψει στη νέα κυβέρνηση «να συνδεθεί με το υπόλοιπο έθνος και τον κόσμο» δήλωσε ο Μέισον Φίλιπς, διευθυντής της ομάδας Νέων Μέσων του Λευκού Οίκου.

Μια από τις βασικότερες αλλαγές στο Whitehouse.gov παραμένει αόρατη στους επισκέπτες, κρυμμένη μέσα στον κώδικα του δικτυακού τόπου.

Πρόκειται για αλλαγές στο αρχείο robots. txt, το οποίο χρησιμοποιούν πολλοί δικτυακοί τόποι για να περιορίσουν το περιεχόμενο που «βλέπουν» οι μηχανές αναζήτησης.

Το αρχείο αυτό, βασισμένο στο λεγόμενο Robots Exclusion Protocol (Πρωτόκολλο Αποκλεισμού Ρομπότ), ορίζει ποια αρχεία και κατάλογοι του δικτυακού τόπου δεν επιτρέπεται να σαρώνονται από τις μηχανές αναζήτησης.

Στη διάρκεια της οκταετούς διακυβέρνησης από τον Τζορτζ Μπους, το robots.txt στο δικτυακό τόπο του Λευκού Οίκου είχε διογκωθεί στις 2.377 γραμμές κειμένου, και καθιστούσε τεράστιο όγκο πληροφορίας απρόσιτο στις μηχανές αναζήτησης.

Μία ημέρα μετά την ορκωμοσία του Μπάρακ Ομπάμα, το μέγεθος του αρχείου έχει μειωθεί στις δύο γραμμές.

ΤΟ ΒΗΜΑ 22/1/09

How Obama's Internet Campaign Changed Politics

Ένα ενδιαφέρον άρθρο για την επίδραση του Internet στην Πολιτική, με μια ματιά στην πρόσφατη εκλογή του νέου Προέδρου των ΗΠΑ κ. Μπαράκ Ομπάμα.


How Obama's Internet Campaign Changed Politics,
By Claire Cain Miller

One of the many ways that the election of Barack Obama as presidenthas echoed that of John F. Kennedy is his use of a new medium thatwill forever change politics. For Mr. Kennedy, it was television.

For Mr. Obama, it is the Internet. "Were it not for the Internet, Barack Obama would not be president. Were it not for the Internet, Barack Obama would not have been thenominee, " said Arianna Huffington, editor-in-chief of The HuffingtonPost. She spoke Friday about how politics and Web 2.0 intersect on a panelwith Joe Trippi, a political consultant, and Gavin Newsom, the mayorof San Francisco, at the Web 2.0 Summit in San Francisco.

(Karl Roveand Newt Gingrich had been invited to balance out the left-leaningpanel, but declined, according to John Battelle, a chair of theconference.)

Howard Dean's 2004 campaign -– which was run by Mr. Trippi –- wasgroundbreaking in its use of the Internet to raise small amounts ofmoney from hundreds of thousands of people. But by using interactiveWeb 2.0 tools, Mr. Obama's campaign changed the way politiciansorganize supporters, advertise to voters, defend against attacks andcommunicate with constituents.

Mr. Obama used the Internet to organize his supporters in a way thatwould have in the past required an army of volunteers and paidorganizers on the ground, Mr. Trippi said. "The tools changed between 2004 and 2008. Barack Obama won everysingle caucus state that matters, and he did it because of thosetools, because he was able to move thousands of people to organize."Mr. Obama's campaign took advantage of YouTube for free advertising.

Mr. Trippi argued that those videos were more effective thantelevision ads because viewers chose to watch them or received themfrom a friend instead of having their television shows interrupted."The campaign's official stuff they created for YouTube was watchedfor 14.5 million hours," Mr. Trippi said. "To buy 14.5 million hourson broadcast TV is $47 million. "There has also been a sea change in fact-checking, with citizens usingthe Internet to find past speeches that prove a politician wrong andthen using the Web to alert their fellow citizens.

The John McCain campaign, for example, originally said that GovernorSarah Palin opposed the so-called bridge to nowhere in Alaska, Ms.Huffington said. "Online there was an absolutely obsessive campaign toprove that wrong," she said, and eventually the campaign stoppedrepeating it. "In 2004, trust me, they would have gone on repeating it, because theecho chamber would not have been as facile, " Ms. Huffington said.The Internet also let people repeatedly listen to the candidates' ownwords in the face of attacks, Mr. Huffington said.

As ReverendJeremiah Wright's incendiary words kept surfacing, people couldre-watch Mr. Obama's speech on race. To date, 6.7 million people havewatched the 37-minute speech on YouTube.

The Internet also changes the way politicians govern. Mr. Newsomlearned that last year when he ran for re-election. He showed up at arally and didn't see the usual crowd. His aides told him the audiencewas made up of his Facebook friends. "I said, 'What's Facebook?'" Mr.Newsom recalled.

These days, Mr. Newsom is "obsessed with Facebook." It strengthens hisconnection with his constituents and their connection with the causesthey care about, he said. The constant exposure can, of course, turn against politicians. Ms. Huffington's "off the bus" team of 10,000 citizen journalistscaught candidates saying things that embarrassed them later, such asMr. Obama's "guns and religion" remark.

Now, she said, "there is nooff-the-record fundraiser. "Mr. Newsom said he is fearful of the constant need to watch histongue. "I have to watch myself singing, 'I left my heart in SanFrancisco' on YouTube and it can't go away. I am desperate to get itto go away," he said dryly."There will be a lot of collateral damage coming to grips with thefact that we're in a reality TV series, 'Politics 24/7,'" Mr. Newsomsaid.

That's a good thing, Mr. Trippi said. "This medium demandsauthenticity, and television for the most part demanded fake.Authenticity is something politicians haven't been used to. "He predicted that this real-time Internet contact with constituentswill also change the way the president of the United States governs. He recently proposed that Mr. Obama start a Web site calledMyWhiteHouse.gov to talk with citizens. (Mr. Obama just started adifferent site, Change.gov, on Thursday to keep in touch with peopleduring the transition.) "When Congress refuses to go with his agenda, it's not going to bejust the president" they oppose, Mr. Trippi said. It will be thepresident and his huge virtual network of citizens."Just like Kennedy brought in the television presidency, I think we'reabout to see the first wired, connected, networked presidency," Mr.Trippi said....

http://bits.blogs.nytimes.com/2008/11/07/how-obamas-internet-campaign-changed-politics/

Μπαράκ Ομπάμα, ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ;

Ο Μπαράκ Ομπάμα πήρε χθες επίσημα και το χρίσμα των Δημοκρατικών για την υποψηφιότητά του για Πρόεδρος των ΗΠΑ. Θα καταφέρει όμως να πείσει τους Αμερικανούς για την «Αλλαγή» που ευαγγελίζεται και που αποτελεί κύριο σύνθημά του στην προεκλογική του εκστρατεία; Στο σημερινό ΒΗΜΑ (30-8-08) υπάρχουν αποσπάσματα από την ομιλία του τα οποία και παραθέτω…

ΤΟ ΒΗΜΑ 30-8-08

Το όνειρό του για μια διαφορετική, πιο δίκαιη και πιο ισχυρή Αμερική, ξεδίπλωσε στην ομιλία του ο Μπαράκ Ομπάμα. Γιoς ενός μαύρου Κενυάτη και μιας λευκής εργαζόμενης γυναίκας από το Κάνσας, ένα παιδί που μεγάλωσε βλέποντας τη μητέρα του να δουλεύει σκληρά για να τα βγάλει πέρα, υποσχέθηκε ότι αν εκλεγεί πρόεδρος θα αγωνιστεί σκληρά για τους λιγότερο προνομιούχους. Δεσμεύθηκε ότι μαζί του θα τελειώσει ο πόλεμος στο Ιράκ και ότι οι ΗΠΑ θα γίνουν η ελπίδα για «όσους λαχταρούν την ελευθερία, την ειρήνη και ένα καλύτερο μέλλον».

Ακολουθούν αποσπάσματα από τον λόγο του:

«Πριν από τέσσερα χρόνια, στάθηκα μπροστά σας και σας είπα την ιστορία μου- της σύντομης ένωσης ενός νεαρού άνδρα από την Κένυα και μιας νεαρής γυναίκας από το Τέξας, οι οποίοι δεν ήταν εύποροι ή διάσημοι ,αλλά μοιράζονταν την πεποίθηση ότι στην Αμερική ο γιος τους μπορούσε να επιτύχει οποιονδήποτε στόχο έθετε».
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
«Με σκληρή δουλειά και θυσίες, ο καθένας από εμάς μπορεί να κυνηγήσει το δικό του όνειρο, αλλά στο τέλος καταλήγουμε να είμαστε μια μεγάλη αμερικανική οικογένεια, που θέλει να εξασφαλίσει ότι και η επόμενη γενεά θα μπορεί να κυνηγήσει τα όνειρά της».
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
«Δεν υπάρχει αμφιβολία. Ο Ρεπουμπλικανός υποψήφιος Τζον Μακ Κέιν υπηρέτησε την πατρίδα μας με γενναιότητα και για αυτό του οφείλουμε ευγνωμοσύνη και σεβασμό. Αλλά ο Τζον Μακ Κέιν ψήφισε στο πλευρό του Τζορτζ Μπους στο 90% των περιπτώσεων. Ο γερουσιαστής Μακ Κέιν αρέσκεται να μιλάει για κρίση ,αλλά τι μας δείχνει για την ικανότητα της κρίσης του το γεγονός ότι στο 90% των περιπτώσεων πιστεύει ότι ο Τζορτζ Μπους έχει δίκιο;».
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
«Δεν πιστεύω ότι ο γερουσιαστής Μακ Κέιν δεν ενδιαφέρεται για το τι συμβαίνει στις ζωές των Αμερικανών. Νομίζω ότι δεν το γνωρίζει. Για ποιον άλλο λόγο θα έλεγε ότι ανήκει στη μεσαία τάξη κάποιος που κερδίζει κάτω από 5 εκατ. δολάρια τον χρόνο; Γιατί να προτείνει τεράστιες φοροαπαλλαγές για τις μεγάλες επιχειρήσεις και τις πετρελαϊκές εταιρείες, αλλά όχι για 100 εκατ. Αμερικανούς; (....) Δεν είναι ότι δεν ενδιαφέρεται. Είναι ότι δεν καταλαβαίνει».
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
«Για περισσότερα από 20 χρόνια ο Μακ Κέιν ακολουθεί την παλαιά, αμφιλεγόμενη ρεπουμπλικανική φιλοσοφία- ας δώσουμε περισσότερα σε αυτούς που έχουν πολλά και ας ελπίσουμε ότι θα περισσέψουν κάποια “ψίχουλα” για τους υπόλοιπους. (...) Λοιπόν, ήρθε η ώρα (οι Ρεπουμπλικανοί) να δεχθούν την αποτυχία τους. Ηρθε η ώρα να αλλάξουμε την Αμερική. Και γι΄ αυτό θέτω υποψηφιότητα για την προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών».
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
«Βλέπετε, εμείς, οι Δημοκρατικοί, μετράμε την πρόοδο μιας χώρας με διαφορετικό τρόπο. Μετράμε την πρόοδο βάσει του πόσοι άνθρωποι μπορούν να βρουν μια δουλειά που να τους εξασφαλίζει τη δόση της υποθήκης τους. (...) Βάσει των 23 εκατομμυρίων νέων θέσεων εργασίας που δημιουργήθηκαν όταν ο Μπιλ Κλίντον ήταν πρόεδρος- όταν η μέση αμερικανική οικογένεια είδε το εισόδημά της να αυξάνεται κατά 7.500

δολ. αντί να μειώνεται κατά 2.000 δολ., όπως συνέβη υπό τον Τζορτζ Μπους».
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
«Στο πρόσωπο του νεαρού φοιτητή που κοιμάται μόλις τρεις ώρες προτού πάει να δουλέψει νυκτερινή βάρδια, βλέπω τη μητέρα μου που μεγάλωσε την αδελφή μου και εμένα ενώ εργαζόταν και πήρε το πτυχίο της. Που κάποτε χρησιμοποιούσε κουπόνια φαγητού, αλλά μπόρεσε να μας στείλει στα καλύτερα σχολεία της χώρας με τη βοήθεια φοιτητικών δανείων και υποτροφιών».
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
«Δεν γνωρίζω τι ζωή πιστεύει ο Μακ Κέιν ότι ζουν οι επώνυμοι και οι διάσημοι, αλλά αυτή είναι η δική μου ζωή. Αυτοί ήταν οι ήρωές μου, αυτές ήταν οι ιστορίες τους που με συγκρότησαν ως άνθρωπο. Και για δικό τους λογαριασμό σκοπεύω να κερδίσω τις εκλογές και να κρατήσω την υπόσχεσή μας ζωντανή ως πρόεδρος των ΗΠΑ».
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
«Αυτή είναι η υπόσχεση της Αμερικής: η ιδέα ότι ο καθένας είναι υπεύθυνος για τον εαυτό του, αλλά “ανατέλλουμε” ή “πέφτουμε” μαζί, σαν ένα έθνος. Η θεμελιώδης πεποίθηση ότι είμαι ο φύλακας του αδελφού μου, ο φύλακας της αδελφής μου».
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
«Αφήστε με να σας πω ακριβώς ποια θα είναι η αλλαγή αν εκλεγώ πρόεδρος. Αλλαγή σημαίνει ένας φορολογικός κώδικας που δεν θα ανταμείβει τους λομπίστες που τον κατάρτισαν, αλλά τους αμερικανούς εργαζόμενους και τις μικρές επιχειρήσεις που το αξίζουν».
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
«Για το καλό της οικονομίας μας, της ασφάλειάς μας και του μέλλοντος του πλανήτη μας, θα θέσω έναν ξεκάθαρο στόχο ως πρόεδρος: μέσα σε δέκα χρόνια θα τερματίσουμε την εξάρτηση από το πετρέλαιο της Μέσης Ανατολής. (...) Ως πρόεδρος θα κάνω χρήση των αποθεμάτων του φυσικού αερίου μας, θα επενδύσω στην τεχνολογία καθαρού άνθρακα και θα βρω τρόπους να “τιθασεύσω” την πυρηνική ενέργεια».
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
«Τώρα ήρθε η ώρα να κρατήσουμε την υπόσχεσή μας για προσιτή, προσβάσιμη ιατρική περίθαλψη για όλους. Εάν διαθέτετε ιατρική περίθαλψη, τότε το σχέδιό μου θα μειώσει τα ασφάλιστρά σας. Εάν δεν διαθέτετε, τότε θα μπορείτε να απολαμβάνετε την ίδια κάλυψη που τα μέλη του Κογκρέσου προσφέρουν στους εαυτούς τους».
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
«Αν ο Τζον Μακ Κέιν επιθυμεί να αναμετρηθούμε για το ποιος διαθέτει την ψυχραιμία και την κριτική ικανότητα να είναι αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων, είμαι έτοιμος να το κάνω».
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
«Ο Μακ Κέιν λέει ότι θα κυνηγήσει τον Μπιν Λάντεν μέχρι τις πύλες της Κολάσεως, όμως δεν είναι ικανός να φτάσει ούτε μέχρι τη σπηλιά όπου ζει».
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
«Ο Τζον Μακ Κέιν αρνείται πεισματικά να θέσει τέλος στον πόλεμο στο Ιράκ. Δεν είναι αυτή η λύση που χρειαζόμαστε. Αυτό δεν θα κρατήσει την Αμερική ασφαλή. Χρειαζόμαστε έναν πρόεδρο που μπορεί να αντιμετωπίζει τις απειλές. Δεν θα κατατροπώσεις ένα τρομοκρατικό δίκτυο που λειτουργεί σε 80 χώρες καταλαμβάνοντας το Ιράκ. Δεν θα προστατεύσεις το Ισραήλ και δεν θα αποτρέψεις το Ιράν με σκληρή ρητορική. Δεν μπορείς πραγματικά να υπερασπιστείς τη Γεωργία όταν έχεις αποξενώσει όλους τους παλαιούς συμμάχους σου».
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
«Θα τερματίσω τον πόλεμο στο Ιράκ υπεύθυνα και θα φέρω εις πέρας τη μάχη κατά της Αλ Κάιντα και των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν. Θα εκσυγχρονίσω τις Ένοπλες Δυνάμεις μας για να αντιμετωπίσουν τις μελλοντικές απειλές. Αλλά θα ανανεώσω τη σκληρή, άμεση διπλωματία που μπορεί να αποτρέψει το Ιράν από το να αποκτήσει πυρηνικά όπλα και να περιορίσει τη ρωσική επιθετικότητα. Θα αναπτύξω νέες συνεργασίες για να κατατροπώσω τις απειλές του 21ου αιώνα: την τρομοκρατία και τη διάδοση των πυρηνικών όπλων, τη φτώχεια και τη γενοκτονία, την κλιματική αλλαγή και τις επιδημίες. Και θα αποκαταστήσω το ηθικό μας κύρος, έτσι ώστε η Αμερική να καταστεί και πάλι η τελευταία και καλύτερη ελπίδα όλων όσοι λαχταρούν την ελευθερία, την ειρήνη και ένα καλύτερο μέλλον».
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
«Το καταλαβαίνω. Συνειδητοποιώ ότι μπορεί να μη δείχνω ο πλέον κατάλληλος υποψήφιος για το αξίωμα. Δεν διαθέτω την αναμενόμενη καταγωγή και δεν έχω χτίσει την καριέρα μου στις αίθουσες της Ουάσιγκτον. Αλλά στέκομαι ενώπιόν σας απόψε γιατί σε ολόκληρη την Αμερική κάτι συμβαίνει. Αυτό που δεν κατανοούν οι επικριτές μου είναι ότι αυτές οι εκλογές δεν αφορούν εμένα αλλά εσάς. (...) Όσο δύσκολο και αν είναι, πιστεύω ότι η αλλαγή έρχεται. Επειδή το έχω δει. Επειδή το έχω ζήσει».

Τα ακριβά καύσιμα, τελικώς, κάνουν κακό και στην παγκοσμιοποίηση

Πρέπει να ομολογήσω πως τελευταία διαβάζω πολύ καλά άρθρα - αναδημοσιεύσεις από τον ξένο Τύπο στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ. Να λοιπόν ένα ακόμη πολύ καλό άρθρο - ανάλυση από το THE ECONOMIST. Πραγματικά πολύ ενδιαφέρον...

Τα ακριβά καύσιμα, τελικώς, κάνουν κακό και στην παγκοσμιοποίηση

Oι υψηλές τιμές του πετρελαίου έχουν δώσει ένα τέλος στο… ειδύλλιο των Αμερικανών με τα οχήματα ελεύθερου χρόνου, εξωθώντας τις αυτοκινητοβιομηχανίες σε ανασχεδιασμό της παραγωγής τους. Στον αέρα, το ιλιγγιώδες κόστος των καυσίμων εξανάγκασε τις αεροπορικές εταιρείες να αυξήσουν τις τιμές των εισιτηρίων και να περικόψουν δρομολόγια. Στη θάλασσα τι γίνεται; Μπορεί η αύξηση του κόστους των φορτώσεων σε πλοία να περιορίσει, για παράδειγμα, την αύξηση των εξαγωγών της Κίνας;

Το ερώτημα συζητάται εκτεταμένα από τότε που οι Τζεφ Ρούμπιν και Μπέντζαμιν Ταλ της καναδικής τράπεζας CIBC εξέδωσαν μνημόνιο στο οποίο επισήμαναν ότι ίσως έχει ήδη αρχίσει να αντιστρέφεται η εκτεταμένη μετανάστευση εταιρειών του μεταποιητικού τομέα στην Κίνα.

Το κόστος της φόρτωσης ενός συνήθους εμπορευματοκιβωτίου από τη Σαγκάη στην ανατολική ακτή των ΗΠΑ έχει εκτιναχθεί από τα 3.000 δολάρια, στα οποία ανερχόταν το 2000, σε περίπου 8.000 σήμερα.
Το επιπλέον κόστος της μεταφοράς εμπορευμάτων, σύμφωνα με τους κ. Ρούμπιν και Ταλ, εξαντλεί τα ενίοτε στενά περιθώρια κέρδους των Κινέζων εξαγωγέων.
Επιπλέον, αν οι τιμές του πετρελαίου και των φορτώσεων παραμείνουν σε υψηλά επίπεδα, πολλές δυτικές εταιρείες που σήμερα παραχωρούν εργολαβίες στην Κίνα ενδέχεται να αποφασίσουν πως είναι πιο λογικό να επαναφέρουν την παραγωγή πιο κοντά στις χώρες στις οποίες βρίσκεται η πελατεία τους.Κάτι τέτοιο συνεπάγεται μεγάλη στροφή στη μορφή του παγκόσμιου εμπορίου.

Ο Στίβεν Τζεν της επενδυτικής τράπεζας Morgan Stanley επισημαίνει ότι το αυξημένο κόστος των φορτώσεων ενδέχεται και να σημάνει το τέλος όλου του εξαγωγικού μοντέλου της Ανατολικής Ασίας. Κι αυτό, γιατί τόσο πολλά από τα ολοκληρωμένα προϊόντα που εξάγει η Κίνα στην Αμερική και την Ευρώπη προέρχονται από συστατικά που έχουν εισαχθεί από την Ταϊβάν, την Ιαπωνία ή τη Νότια Κορέα. Επιπλέον ένα προσιτό κόστος μεταφορών αποτελεί ουσιώδες στοιχείο του μοντέλου παραγωγής στην περιοχή.

Οι εξαγωγικές επιχειρήσεις της Κίνας σίγουρα αισθάνονται τις επιπτώσεις του αυξημένου κόστους των φορτώσεων. Το πρώτο εξάμηνο του 2008 η αύξηση των κινεζικών εξαγωγών επιβραδύνθηκε στο 21,9%, από το 27,6% στο οποίο είχε φθάσει ένα χρόνο νωρίτερα. Στην επαρχία της Γκουανγντόγκ, παραδοσιακά κέντρο του εξαγωγικού μεταποιητικού τομέα της Κίνας, η αύξηση βυθίστηκε στο 13% από το 26,5%.

Δεν πρόκειται, πάντως, περί κυριολεκτικής εξόδου των εταιρειών μεταποίησης από την Κίνα. Ακόμη και τα τελευταία στοιχεία δεν καταδεικνύουν μείωση των κινεζικών εξαγωγών παρά μόνον επιβράδυνση του ρυθμού αύξησής τους. Κάτι που μπορεί να αποδοθεί σε πολλούς παράγοντες, συμπεριλαμβανομένων του ισχυρού νομίσματος της Κίνας (που έχει ενισχυθεί κατά σχεδόν 7% έναντι του δολαρίου στη διάρκεια του τρέχοντος έτους), των ανοδικών πιέσεων στους μισθούς, των όχι τόσο γενναιόδωρων κινήτρων που παραχωρεί η κινεζική κυβέρνηση στους εξαγωγείς, και στην αποδυνάμωση της εξωτερικής ζήτησης.

Ηδη υπάρχουν ενδείξεις ότι Κινέζοι αξιωματούχοι επανεξετάζουν τη «σκληρή» στάση τους προς τις επιχειρήσεις μεταποίησης φτηνών προϊόντων. Την 1η Αυγούστου, το υπουργείο Οικονομικών αύξησε τις φοροαπαλλαγές στις εξαγωγές σε ένα φάσμα ειδών ρουχισμού από το 11% στο 13% και σε πολλά προϊόντα μπαμπού από το 5% στο 11% για να διευκολύνει τους εξαγωγείς φθηνών ειδών. Το γεγονός ότι έκλεισαν χιλιάδες μικρές βιομηχανίες σαφώς ανησυχεί τους πολιτικούς.

Ετσι λοιπόν η κινεζική βιομηχανία εξαγωγών ειδών μεταποίησης δεν φαίνεται να διατρέχει πραγματικό κίνδυνο. Ελάχιστες εταιρείες θα πάρουν εύκολα την απόφαση να φύγουν από την Κίνα, ιδιαίτερα όταν κανείς δεν γνωρίζει αν τους επόμενους μήνες η τιμή του πετρελαίου θα εκτιναχθεί στα 200 δολάρια ή θα υποχωρήσει στα 100. Οι ξένες και οι τοπικές επιχειρήσεις μπορούν, άλλωστε, να μεταφέρουν την παραγωγή στην ταχύτατα αναπτυσσόμενη εγχώρια αγορά της Κίνας. Σε περίπτωση εκτίναξης του πετρελαίου στα 200 δολάρια ασφαλώς θα υπάρξουν σοβαρές επιπτώσεις τόσο για τις κινεζικές εξαγωγικές επιχειρήσεις όσο και για τις άλλες. Δεδομένου, όμως, του αντίκτυπου που θα έχει στην παγκόσμια οικονομία, το αυξημένο κόστος των μεταφορών ενδέχεται να είναι εκείνο που θα τους ανησυχεί λιγότερο.

Το Iντερνετ στο εδώλιο για «εγκλήματα» κατά της μνήμης

Μια πολλή ενδιαφέρουσα άποψη για αν τελικά το διαδίκτυο βοηθά την μνήμη μας ή «Μήπως το Google μας κάνει… ηλίθιους;». Πολλοί επιφανείς blogers γράφουν τις απόψεις τους. Σας παρουσιάζω το άρθρο με «αντιγραφή» του κειμένου από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 16^ης Ιουλίου, αναδημοσίευση της εφημερίδας The Observer

The Observer

«Μήπως το Google μας κάνει… ηλίθιους;». Αυτός υπήρξε ένας από τους πιο προκλητικούς τίτλους που δημοσιεύθηκε ποτέ στα αμερικανικά ΜΜΕ. Το εν λόγω άρθρο δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση The Atlantic και πραγματικά προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων. Ο συντάκτης του, ο Νίκολας Καρ, είναι ένας από τους πιο γνωστούς μπλόγκερ του κυβερνοχώρου και ταυτόχρονα ένας από τους μεγαλύτερους πολέμιους του Διαδικτύου. «Τα τελευταία χρόνια», αναφέρει στο άρθρο του, «είχα διαρκώς την άκρως δυσάρεστη αίσθηση ότι “κάτι” ή “κάποιος” “παίζει” με τον εγκέφαλό μου, ότι αναχαρτογραφεί τα νευρωνικά του κυκλώματα και επαναπρογραμματίζει τη μνήμη μου. Δεν χάνω τον νου μου -όσο τουλάχιστον μπορώ να γνωρίζω- αλλά είμαι βέβαιος ότι αλλάζει. Δεν σκέπτομαι σήμερα όπως σκεπτόμουν παλαιότερα».

Παράξενες μεταβολές

Ολες αυτές τις παράξενες μεταβολές της διανοητικής του λειτουργίας, τις νιώθει ο κ. Καρ περισσότερο όταν κάθεται για να διαβάσει κάποιο κείμενο. «Οταν παλιότερα βυθιζόμουν σ’ ένα βιβλίο ή ένα ιδιαίτερα μακρύ άρθρο, δεν αντιλαμβανόμουν κάποιο πρόβλημα. Ο νους μου, με αρκετά μεγάλη ευκολία, μπορούσε να πειθαρχήσει και να παρακολουθήσει τη συνέχεια της συγγραφικής σκέψης ή τη διήγηση. Μπορούσα να κατανοήσω κάθε επιχείρημα που προέβαλλε ο συντάκτης. Καθόμουν επί ώρες και παρακολουθούσα την πλοκή. Σήμερα, ωστόσο, η κατάσταση έχει αλλάξει. Σχεδόν αμέσως διασπάται η προσοχή μου και αδυνατώ να συγκεντρωθώ έπειτα από δύο ή το πολύ τρεις σελίδες ανάγνωσης. Νευριάζω, χάνω τον ειρμό της σκέψης του συντάκτη και αναζητώ να κάνω, να ασχοληθώ με κάτι άλλο, με οτιδήποτε άλλο. Νιώθω ότι αναγκάζομαι να πιέσω τη σκέψη για να επιστρέψει στο κείμενο. Σήμερα, η ευχάριστη ανάγνωση του παρελθόντος έχει καταλήξει μία πραγματική, πολύ κουραστική μάχη».

Ο κύριος Καρ επιχειρεί να «διαγνώσει» από τι πάσχει καθορίζοντας το πρόβλημα που αντιμετωπίζει. Το παράπονό του δεν στρέφεται κατ’ ουσία εναντίον του Google, αλλά γενικότερα κατά του Διαδικτύου. «Πιστεύω ότι το Ιντερνετ κατατρώγει σιγά και σταθερά την ικανότητά μου να συγκεντρωθώ και να διαλογιστώ, να βάλω σε λειτουργία τον εγκέφαλό μου. Σήμερα, ο νους μου περιμένει να προσλάβει το πληροφοριακό υλικό που χρειάζεται ακριβώς με τον τρόπο που το σερβίρει το Ιντερνετ: σαν ένα διαρκές και γρήγορο ρεύμα μικρών σωματιδίων γνώσης. Κάποτε ήμουν δύτης στη θάλασσα των λέξεων. Σήμερα σκίζω την επιφάνεια, ακριβώς όπως κάποιος με τζετ σκι».

Αν κανείς κρίνει από τον όγκο, και μόνο, των σχολίων που έγιναν μετά τη δημοσίευση του άρθρου του Καρ, θα αντιληφθεί ότι άγγιξε ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο σημείο. Οπως ο ίδιος λέει «κατακλύστηκα από ηλεκτρονικές επιστολές και αναρτήσεις σε μπλογκ από ανθρώπους που υποστήριζαν ότι οι «μάχες» μου με την πραγματική μελέτη των κειμένων και την προσπάθεια να συλλέξω και πάλι την ικανότητα συγκέντρωσής μου αντικατοπτρίζουν δικές τους εμπειρίες». Πολλοί από τους πιο διάσημους μπλόγκερ, όπως ο Αντριου Σάλιβαν, ο Τζον Ούντελ και ο Μπιλ Τόμσον ασχολήθηκαν με το ζήτημα και πρόσθεσαν τη δική τους άποψη και πινελιά. Επίσης διαπρεπείς αρθρογράφοι εφημερίδων, όπως ο Λέοναρντ Πιτς (της Μαϊάμι Χέραλντ) και η Μάργκαρετ Ουέντε (της Τορόντο Γκλομπ εντ Μέιλ) δημοσιοποίησαν τους δικούς τους φόβους σχετικά με τη γενικότερη εξάρτηση που έχουμε από το Διαδίκτυο, ενώ διατύπωσαν την άποψη ότι γενικά τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ δεν κάνουν άλλο από το να προκαλούν τη «σήψη» του εγκεφάλου μας. Αυτό που πρέπει να προκαλέσει τη μεγαλύτερη έκπληξη, ωστόσο, είναι το γεγονός ότι πάρα πολλοί άνθρωποι υποστηρίζουν ότι δεν περίμεναν τέτοιες τοποθετήσεις. Το Διαδίκτυο σχεδιάστηκε από τον Τιμ Μπέρνερς Λι, ο οποίος θέλησε να βοηθήσει με τον τρόπο αυτό την εξαιρετικά κακή του μνήμη.

Ο συνδυασμός των μεγάλων δυνατοτήτων αναζήτησης και έρευνας με την τεράστια διευκόλυνση συσχετισμού των διαφορετικών συνδέσμων ευθύνεται για την αποσάθρωση των ικανοτήτων συγκέντρωσης του Καρ. Το Διαδίκτυο υποδεικνύει τη φθίνουσα αξία που έχει η ικανότητα απομνημόνευσης συγκριτικά με την ικανότητα αναζήτησης των πληροφοριών με αποτελεσματικό τρόπο. Φυσικά ο Καρ δεν είναι ο πρώτος που υποδεικνύει το πρόβλημα. Το 1994, π.χ. ο Σβεν Μπίρκερτς εξέδωσε τις «Ελεγείες Γκούτενμπεργκ», μια πραγματικά παθιασμένη άμυνα των βιβλίων και του πολιτισμού των έντυπων έργων, η οποία ταυτόχρονα ήταν μία λυσσώδης επίθεση κατά των ηλεκτρονικών μέσων, και φυσικά κατά του Ιντερνετ. «Ποια είναι η θέση του διαβάσματος και της λογικής της ανάγνωσης στον πολιτισμό μας, όπως αυτός κατάντησε στις ημέρες μας;» αναρωτιόταν. Η απάντησή του ήταν μονολεκτική: «Είναι συρρικνούμενη διαρκώς» εξαιτίας της διείσδυσης των ηλεκτρονικών μέσων σε κάθε επίπεδο και σε κάθε στιγμή της ζωής μας.

Ωστόσο, η αλήθεια είναι ότι αυτό ακριβώς το πρόβλημα και η ανθρώπινη αγωνία χρονολογείται από την εποχή των αρχαίων Ελλήνων. Ο Σωκράτης διηγείται πώς ο Αιγύπτιος θεός Τεούθ προσπάθησε να πουλήσει την εφεύρεσή του -τη γραφή- στον βασιλιά Θάμους ως «ένα σημαντικό επίτευγμα που θα βελτιώσει όχι μόνο την οξύνοια και τη σοφία των Αιγυπτίων, αλλά και τη μνήμη τους. «Ανακάλυψα τη σίγουρη συνταγή για το μνημονικό και τη σοφία» φέρεται να είπε. Βέβαια, σε αυτήν την τοποθέτηση, ο γέρος και παμπόνηρος βασιλιάς απάντησε ότι ο «εφευρέτης μιας τέχνης δεν είναι ο καλύτερος κριτής για το ποιο καλό ή κακό θα προκαλέσει η εφεύρεσή του σε αυτούς που θα τη δοκιμάσουν. Αυτοί που θα αποκτήσουν τη γραφή θα πάψουν να ασκούν τη μνήμη τους και θα ξεχνάνε. Αυτό που ανακάλυψες είναι η συνταγή για την ανάκληση των αναμνήσεων». Με άλλα λόγια, η τεχνολογία είναι αυτή που μας έδωσε και η τεχνολογία είναι αυτή που μας πήρε πίσω. Τώρα, ποιος το είπε αυτό; Το ξεχνάω...

Μητρόπουλος από τα ΝΕΑ του Σαββάτου_8-6-08

Μια εικόνα = χίλιες λέξεις...